Puslu An

Bir derin sessizlik

Sessizlik örtü

Sessizlik çepeçevre

Ruhuma doğru

Sinsice gelen…

Puslu gecede

Bir ölüm sessizliği

Bana gelen

Dokunan ruhuma

Annem gibi…

Kaplıyor ruhumu

Sessizlik

Hapsediyor beni kendine

Bu soğuk oda gibi

Yine de gülümsüyorum

Kaderime, kendime

Uzaklaşırken benliğimden

Soruyorum bedenime

Niye ben?

Niye?

Çılga İŞCAN