GECENİN OLMAYANLARI VE BEN

Bir karanlık geceye merhaba demeli miyim? Yoksa sıcacık yatağımda aydınlık sabaha mı uyanmalıyım? Kararsızım tıpkı her şeyde olduğu gibi. Nasıl olduğunu bilmeden pencerede buluyorum kendimi. Hayata olan bağlantım, kısacası hayat boşluğum pencerem. Renkli kişiliğimi yansıtan, renk renk çiçeklerin süslediği pencerem, gecenin karanlığına tezat oluşturmuşken karşı apartmandaki teyze uyuyamamış herhalde ki yakmış ışığı. Bir başka bakış daha… Başka bir amca sigarasının kızıl ışığı altında geceyi geçiriyor. Dalmışken karanlıktaki ışıklara. Bir anda bir el silah sesi… Çarpıcı çığlık… Siren sesleri… Belki bir, belki iki saat geçti bilmiyorum. Benden başka uyumayan yok artık burada. Enerjimin vücudumu terk ettiğinin farkına varıyorum zevkle. Bir an kendimi yanma cesaretini gösterememiş sokak lambasının ampulünden çıkar sarı çizgi gibi hissediyorum. Onun gibi yorgun ve çaresiz… Pencere artık bana yetmiyor. İnce battaniyemi de alıp balkona çıkıyorum. Beklediğim gibi… Yüzümü yalayan soğuk ve istediğim genişlik… Zaman su gibi… Az önce kendimi benzettiğim sokak lambasının altında serseriler… Gözlerim ve kulaklarım daha dikkatli olarak tarıyor etrafı. Tam bir şeyleri anlamıştım ki… Yer altımdan yavaşça çekiliyor, birisi de üzerimi örtüyor. Daha sonrası… Daha sonrası yok. Uyandığımdaysa güneş çoktan pırıltılarını üzerime saçmış, beni uyandırmaya çalışıyordu. Sonuçta güneş yine güneş gecede kalanları aydınlatmış, yeni bir hikaye yazmıştı hepsine de. Her gün için farklı olan… Gecenin olmayanlarıysa tarihe, bir daha dönmemek üzere saklanmıştı.

                                                                                                                               Çılga İŞCAN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bilmek, bilebilmek seni

Yastıkta saçlarının nasıl dağıldığını bilmek Dokunabilmek sana Tekrar ve tekrar düşebilmek sevdana Sana dönmek her sabahki gibi Tekrar ve tekrar Sende buluşabilmek Bilmek saçlarının kaçı siyah Kaçı beyaz Karda kalmış gözlerin Neden böyle neden değil Kışa baharın geldiği gibi Gelebilmek gözlerine bir bahar sabahı gibi Müjdelemek gibi mevsimleri Sana ve sadece sana Söylesene nasıl bir şey bilmek seni Her heceni içten içe Boydan boya bilebilmek Beşinci bir mevsime düşlemek Beni ve seni Nasıl bir şey söylesene Kışa, ilk bahar olabilmeyi Hazanın ortasıyken düşlemek
Devamı
Saatlerden ince bir karamsarlık Bir şişe şarap masada Sen, ben ve anılar Nazım'ın da dediği gibi aslında Tüm her şey Ne kadar da güzel şey Seni düşünmek Seni düşünebilmek yaşananlara rağmen Ümitlenmek ve tekrar ümitlenmek Her gece yeniden ve yine Ne güzel şey seni düşünmek Eski bir plakta yeni bir şarkı gibi Bir son biçilmemiș ve sana dair İşte tam da bu dakika karamsarlık Senin bana ait olamadığını hatırlamak Her bir notada, her bir nefeste Ve ben kırgın bir çiçek balkonda Çaresizce bekleyen Bekleyecek... Şarkıyı kendisinin söylemesini...
Devamı

Köşe Başı

Gece yarısını geçiyor saat Işıksız sokakta bir boş Hüzne sarılmış yalnızlık Uyuyor... Yanıp sönerken gölgeler Bekler gibi Köşe başında son kez Ritüellerini tamamlıyor Sessizce... Yükseliyor son kez sesler Kapılar için kapanacak teker teker Acıklı gramofonların sesi En uzağa gönderiyor Yavaşça...
Devamı