Sınırlar Ardında

Monaya kırgındı Sezai Kızgınlığından miydi kırgınlığı Yoksa anlaşılmanın yanlışlığından mi Ama kırgındı Sezai Monaya Bir başka evde de Piraye Avunuyordu Nazımsız hayatına Bir yarısı uzakta Tek başına Acıyı kadınlar mi erkekler mi çeker Daha fazla bilinmezdi ama Kadınların suskunluğunda yazan  Erkekler olunca Mona unutuldu Sezai yaşadı Dilden dile kalemden kaleme... Gecenin karanlığı mi daha karanlıktı Yoksa kalbindeki sızı mi genç kadının Ay yavaşça güneşe bıraktı yerini Düşünceler boğarken kadını Kendi sessizliğinde Mantık ve kalbin savaşı Çekerken içeri her nefeste kadını 1 0 yenildi her yakarıșta mantık Acıyı bile bile kaybetti savaşı İlmek ilmek, düğüm düğüm Hayatın kırılganlığı vuruşuyla Bitirdi savaşı geriye bir hüzün Çiftleşen kalp atışlarından Düzensiz kesik birini bıraktı Kadın paramparça kalp yarım... Ölüyordu ruhu kadının İnceliklerinden, Kırılganlığından, sabırsızlığından Bozuk bir ritimde takılı Kendi savaşından kayıp Ölüyordu kad...

Ve sen dedi genç kadın Serin bir rüzgarda önce Yankılandı sesi Sonu hazırlıyordu kelimeler İlik bir sabahın oncesinde Siyah bir gecenin pusunda Kadın soydu kalbini önce adama, Ruhunu ruhuyla tanıştırmak, katmak istedi bir an önce Huzura ulasmak, Onu paylaşmak... İsimsiz bir gecede Sabaha uyanma arzusu İki yolu gösteriyordu kadına Ya gecenin kanatlarında bir kararsızlık Yeni bi günün aydiginliginda yola çıkma ya da. İlk ışıklarıyla uyandı kadın sabahın Tas duvarların sogukluguyla Ürperdi, boğuldu yine kendi içine Düşüncelerinde, Kehanetine yenildi, Bir daha ve bir daha. İlik bir damla yas düşerken Defterin silik yazılarına İç çekti kadın Güneş doğuyordu seveceği adamın üstüne Umut doluyordu kırgın kalbine Uykusuz gecelerine, Rüyalarının sahipsizligine inat.. Gun geceyi kovalarken Tüm rüyalar bitiyordu rıhtımdan Çıkarken son tekne Genç adam bir yas daha alıyordu Günler gecelere dönerken Kadın adama dönerken...       Çılga İŞCAN 19.0...